او [بیل] به این نتیجه رسید که برای رهائی از افسردگی،باید ب مسائل مربوط به وابستگی اش بپردازد.اودر ۶ آوریل ۱۹۵۳ به گلادیس که در انگلستان بود نوشت:

نظریه ی شفا بخش این بود،که من نباید به هیچ چیز وابستگی داشته باشم.به هیچ حس مطلقی،به هیچ شخص یا گروه خاصی و به هیچ موقعیتی؛تا بتوانم انسان کاملی باشم.این دغدغه ی دائمی انسان است.

من می دانم که عیب اصلی زندگیم،میل به وابستگی مطلق به پاداش های(لذات) غریزی،داشتن جایگاهی در جامعه و به امنیت مادی و عاطفی و به داشتن عشقی درست ،بوده است.

من همیشه،چه به صورت خود آگاه و چه ناخود آگاه ،این چیزها را به عنوان شرایط اصلی خوشبختی خواسته ام.تنها وابستگی مطلقی که می توانیم داشته باشیم،عشق به خداوند است.


#کتاب روح راهنمایی
مکاتبات بیل ویلسون با راهنما و مشاور معنوی اش، پدر اد داولینگ
فصل ششم؛ مه ارغوانی، افسردگی
صفحه ۷۰

برای ورود به کانال قدمها وسنت ها روی لینک پایین کلیک بکنید

https://t.me/gadam_sa