دوازده قدم ودوازده سنت

تحسین
12دسامبر 21آذر
در دوران کودکیم که در کنار هفت پسر,پدر بزرگ و مادر بزرگ ,مادرم و خاله ام بزرگ میشدم از تحسین خبری نبود .هر کاری انجام میدادم به حکم وظیفه از من انتظار می رفت .یاد گرفتم فکر کنم ,تحسین تملق است.یاد گرفتم همیشه بایستی هدف ,من خشنودی دیگران باشد.انجام هر کار دیگری تخطی از تعهداتم به خانواده و خود خواهی بود.
خشنود کردن دیگران منجر به ارتباط من با معتادان شد.
وقتی به نارانان آمدم ,درک من تغییر کرد .فهمیدم تحسین واقعی با ملایمت و هوشمندانه می تواند افراد را ارتقا داده و به آنها الهام ببخشد .با پذیرش و تحسین خودم و دیگران می توانستم تغییر ببینم .وقتی سخنان تایید آمیز به دیگران می گفتم ,حس می کردم احساس مثبتی از من ساطع میشود که به خود اجازه میدادم تحسینی را که دیگران از من کردند باور کرده و تجربه کنم,همان تغییرات را مشاهده میکردم.
در نارانان ,تحسین ,عشق بلا عوض است که میدهم و از دیگران میگیرم .اینک تحسین ,بخشی از زندگی هر روز من است .یاد گرفتم کسانی را که دوست دارم ,تحسین کنم. هم چنین یاد گرفته ام با یک تشکر ساده آن را بپذیرم .معتقدم ضرورت تحسین برای روح ,به اندازه ضرورت تنفس برای جسم است. معتقدم همه میتوانند از تحسین بهره ببرند.برای غلبه بر چالش های زندگی و تغییر منفی ها به مثبت ها ,تحسین میتواند روحیه ما را بالا برده و به ما الهام ببخشد.
تفکری برای امروز：
تحسین جلوه ای از عشق است وعشق نیروی الهی است که همه ما را به هم وصل میکند آنهایی را که دوست دارم ,خواهم پذیرفت و تحسین خواهم کرد.