دوازده قدم ودوازده سنت

پذیرش
28نوامبر 7آذر
پذیرش ابزاری قدرتمنداست.وقتی آن رابکاربردم توانستم قدم های بزرگی رادربهبودیم بردارم.درآغازباقدری فروتنی به پذیرش به عنوان یک عقب نشینی نگاه میکردم.احساس میکردم مثل این است که من تسلیم انصراف شده ام.
باتصمیم گیری درموردبه کاربردن یک گفته قدیمی رابه خاطرمی آورم"دری راکه امتحان نکردی نزن"همه انرژی وتوان خودرابرای متقاعدکردن اجباری خویش درموردمسایلی که خودبه وجودنیاورده بودم استفاده میکردم.
من هیچ قدرت یاکنترلی روی این موضوعات نداشتم حتی اگردرباره بزرگسالانی بودکه آنهارادوست داشتم یاازآنها مراقبت میکردم .هنگامیکه پذیرش راآن گونه که نشریات پیشنهادمیکند,بکاربردم,شبیه دستکش مناسبی بودکه مفیدبودنش راثابت میکرد.
کاری که تصمیم گرفتم انجام دهم پرسیدن این سوال ازخودم ."ایااین مشکل من است؟آیاقدرتی دارم که آن راتغییردهم؟آیابایددرنتیجه آن دخالت کنم یااجازه دهم شخصی که این انتخاب راداشته خودش آن راتجربه کند؟"وقتی که به این سوالات جواب میدادم تصمیم میگرفتم که سکوت کنم,ابزارخوبی بود.حالاکه آنهاراامتحان کرده ام حال خوبی دارم چون میدانم برایم کارمیکند.
تفکری برای امروز：امروزاطمینان دارم مطالبی راکه به بهترین شکل به کارمیبرم بهترین کارکردرابرایم دارند.