ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺎﻙ ﻫﺴﺘﻴﻢ ، ﻟﻐﺰﺵ ﺍﻣﻜﺎﻧﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﺮﻭﺯ ﺷﻜﻞ ﻫﺎﻱ ﻮﻧﺎﻮﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﻣﺎﻥ ﺩﺭﻴﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ ، ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻋﺎﺭﺿﻪ ﻱ ﻣﺨﺮﺏ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻣﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻚ ﻋﻀﻮ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻭﺭﻃﻪ ﺟﻨﻮﻥ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﻓﻌﺎﻝ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ، ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﺎ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻳﺎ ﻧﺎ ﺍﻣﻨﻲ ﺑﻜﻨﻴﻢ ، ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﺍﺮ ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﻟﻐﺰﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺭﻫﺠﻮ ﻳﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﺍﺣﺴﺎﺳﻤﺎﻥ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺳﻌﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻲ ﻗﻴﺪ ﻭ ﺷﺮﻁ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪ ﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻳﺎ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﺸﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ . ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻱ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﻣﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻚ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻟﻐﺰﺵ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﻴﺮﺩ ، ﻭﻟﻲ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﻮﺳﻂ ﺍﺻﻮﻟﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ NA ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﻳﻢ ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻴﻢ.
"ﺑﺰﺭﺘﺮﻳﻦ ﺎﻟﺸﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺭﻭﺑﻪ ﺭﻭ ﺷﺪﻡ ، ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺑﻮ ﺩﻛﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺍﻡ ﻟﻐﺰﺵ ﻛﺮﺩﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ . ﻣﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻴﺰ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺷﻚ ﻛﺮﺩﻡ . ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻳﺎﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺭﺍﺟﻊ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻴﺰ ﺷﻚ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎﻱ ﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ.
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺑﻲ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻱ ﺳﺮ ﻛﻨﻢ . ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺍﻡ ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ، ﻭﻟﻲ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ
2ﺳﺎﻝ ﻣﻲ ﺬﺭﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻫﺎﻱ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﻨﺪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺭNA ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺎﻙ ﻫﺴﺘﻢ .ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺩﻳﺮﻱ ﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻡ .ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﻮﺯﻛﻤﻲ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻢ ﺍﻣﺎﻗﻮﻳﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ".
"ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﺭﻫﺠﻮﻳﻲ ﺑﻮﺩﻡ ، ﺑﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺍﻡ ﺯﻧ ﺯﺩﻡ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺁﻳﺎ ﺍﻭ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﺟﺸﻦ ﺩﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻦ ﺩﺭ NA ﻣﺸﺎﺭﻛﺖ ﻛﻨﺪ ؟ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﻛﻪ ﺍﻭ ﻧﺸﺌﻪ ﺍﺳﺖ . ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﺩﺭ ﺳﻮگ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺸﻜﻞ ﺑﻮﺩ . ﻛﻨﺎﺭ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﺎ ﻏﻢ ، ﺧﺸﻢ ﻭ ﺗﺮﺱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ . ﺍﻣﺎ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺮﻭﺭﻱ ﺑﺮﻭﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺒﺮﻡ . ﺩﻝ ﺍﻡ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺬﺍﺷﺘﻦ ﻣﻦ ، ﻳﻚ ﻟﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺰﻧﻢ . ﺍﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻛﻨﺎﺭ ﺬﺍﺷﺘﻦ ﻋﻼﺋﻖ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﻭ ﺑﺎ ﻛﻤﻚ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺑﺮﺗﺮﻡ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣﺜﻞ ﻫﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻳﺮﻱ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺒﺮﻡ".
ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻟﻐﺰﺵ ﺑﻪ NA ﺑﺎﺯ ﺮﺩﺩ ، ﻃﺮﺩ ﻛﻨﻴﻢ . ﺍﺮ ﻪ ﻧﻴﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺭﺍﺟﻊ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻲ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻛﺮﺩﻩ ، ﺩﺭ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﻡ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻋﻀﻮ ﺩﻳﺮﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻴﺪﺍ ﻛﻨﻴﻢ . ﻟﻐﺰﺵ ﺭﻫﺠﻮ ﻓﺮﻕ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ . ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻛﻪ ﺍﺮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﻣﺎﻥ ﻟﻐﺰﺵ ﻛﻨﺪ ، ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ . ﺍﻣﺎ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻴﺶ ﺗﺮﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺯ ﺳﺎﺯﻱ ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﻣﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ، ﺍﺮ ﺍﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺮﺩﺩ .
ﻣﺎ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺩﺭﻴﺮ ﺷﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻴﺰﻱ ﻔﺘﻪ ﻳﺎ ﻛﺎﺭﻱ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻟﻐﺰﺵ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﻣﺎ ﻧﺸﺪﻩ ﻳﺎ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﻤﺎﻥ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻗﺪﺭ ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻳﺎﺩ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﻳﻢ ﻳﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻛﺎﻓﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ . ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﺎ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻻﺯﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﺎﺭﻛﺮﺩ ﻗﺪﻡ ﻫﺎ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ ﻫﺎﻳﻢ ﻭ ﻓﻬﺮﺳﺖ "ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺑﻮﺩﻡ " ﻳﺎ "ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺑﻮﺩﻡ " ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻲ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﻤﻚ ﺷﺎﻥ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ ، ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﻴﻢ ، ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﻬﺎﻳﺘﺎ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﻫﺠﻮ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺭﻫﺠﻮ ﻫﺎﻱ ﻣﺎﻥ ﻋﺎﺟﺰ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﻟﻐﺰﺵ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻧﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﺎ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ . ﻣﺎ ﻫﺮ ﻛﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﻧﻪ ﻫﻴ ﻛﺲ ﺩﻳﺮ.
"ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﺍﻡ ﻟﻐﺰﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﻲ ﺩﺍﻏﻮﻥ ﺷﺪﻡ ، ﺍﻣﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ . ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺎﻩ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻴﺰ ﺑﺎ ﺩﻭﺭ ﻛﻨﺪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻮﻥ ﺍﻭ ﺎﻛﻲ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺪﺗﻲ ﺩﺍﺷﺖ ، ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﻭﺿﻊ ﻫﺮ ﺩﻭﻱ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻲ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻛﻤﻲ ﺍﺯ "ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺷﻨﻮﺩ " ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ . ﻣﻦ ﻛﺎﺭﻛﺮﺩ ﻗﺪﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻱ ﻧﻤﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻭ ﺩﻳﺮ ﻣﺜﻞ ﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻠﻔﻦ ﻧﻤﻲ ﺯﺩ . ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺣﺘﻲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻡ ﻛﻪ ﺍﻭ ﻟﻐﺰﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻔﺖ . ﻛﻪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﻲ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ . ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ ﻣﻦ ﻭﺍﻗﻌﺎً ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪ . ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﻨﻢ ﺑﻪ ﻭﺍﻗﻊ ﻛﺎﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻡ ، ﻭﻟﻲ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻛﺎﻓﻲ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ .
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺯﻧﺪﻲ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻴﺶ ﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ . ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻱ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ، ﻣﻦ ﻳﺎﺩ ﺮﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻛﻤﻚ ﻳﻚ ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺑﻪ ﻣﻌﺘﺎﺩﻱ ﺩﻳﺮ ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﻲ ﺑﻲ ﻧﻈﻴﺮ ﺍﺳﺖ . ﻭﻟﻴﻜﻦ ﺍﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﺪ ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺎﻇﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﺑﺎﺷﻢ . ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ ﺭﻫﺠﻮ ﻫﺎﻱ ﺍﻡ ﻣﻲ ﺮﺳﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻛﺠﺎﻱ ﻛﺎﺭ ﺑﺎ ﻗﺪﻡ ﻫﺎﻱ ﺷﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻮﺵ ﻛﻨﻢ ﻭ ﺗﺎ ﺣﺪ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﺑﺎﺷﻢ . ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ
ﺑﻬﺘﺮﻱ ﻫﺴﺘﻢ".
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ، ﻪ ﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻟﻐﺰﺵ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺨﺼﻲ ﺍﺳﺖ . ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺁﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﺭﻫﺠﻮﻳﻲ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻴﻢ ﻳﺎ ﻧﻪ ، ﻭ ﻳﺎ ﺗﺼﻤﻴﻤﻲ ﺑﻴﺮﻳﻢ ، ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﺭﻛﺖ ﺬﺍﺭﻳﻢ . ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺳﺖ ﺍﺮ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ، ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻱ ﻳﺎ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺷﺪﻥ ﺑﻜﻨﻴﻢ . ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﺮﻭﺩ ، ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﺑﺪﺗﺮ ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻛﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻲ ﻣﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ . ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﺍﻋﻀﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ ، ﻣﺸﺎﺭﻛﺖ ﻛﻨﻴﻢ . ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﻫﺠﻮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻟﻐﺰﺵ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﻨﻴﻢ ، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
"ﻣﻦ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﻛﺴﻲ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺭﺩﻱ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺖ ، ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺭﻭ ﻛﺮﺩ . ﺍﻭ ﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻣﺮﺍ ﻛﻪ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻳﻚ ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺰﺷﻜﻲ ﻣﺠﺮﺏ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺭﺩ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ . ﺍﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺭﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺩﺎﺭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻣﻲ ﺷﺪ . ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﻫﺮ ﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺏ ﺯﻳﺮ ﻛﺎﻩ ﻭ ﻣﻌﺘﺎﺩ ﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺷﺪ . ﺎﻫﻲ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﻧﺸﺌﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﺪ . ﺍﻭ ﻗﺪﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻛﺎﺭ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﻫﻴ ﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻱ ﺭﺍ ﻧﻤﻲ ﺬﻳﺮﻓﺖ . ﻭ ﺳﺲ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﻣﺼﺮﻑ ﺳﺎﻳﺮ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﻛﺮﺩ .
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ ﺍﻭ ﺗﻮﻗﻊ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺵ ﺑﺎﺷﻢ . ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻳﻚ ﻴ ﺳﻔﻴﺪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﺩﻳﺮ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺵ ﺑﺎﺷﻢ ﻮﻥ ﺍﻭ ﻫﻴ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻫﺎﻱ ﻣﺮﺍ ﻧﻤﻲ ﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻮﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲ ﺑﺮﺩ . ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ".
ﺍﺮ ﻣﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎ ﺭﻫﺠﻮ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍﺟﻊ ﺑﻪ ﻴﺰﻱ ﻛﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﻴﻢ . ﺁﻳﺎ ﺍﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﻳﺰﻱ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺯﻱ ﻗﺪﻳﻢ ﺧﻮﺩ ﺎﺗﻮﻕ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﻈﻢ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ؟ ﺁﻳﺎ ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ ﺩﺭ ﻣﺮﻛﺰ ﺯﻧﺪﻲ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ؟ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ ﺭﻫﻨﻤﻮﻥ ﺳﺎﺯﻳﻢ ، ﻳﻌﻨﻲ : ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﻜﺎﻥ 90 ﺭﻭﺯ ، 90 ﺟﻠﺴﻪ ، ﺗﻠﻔﻦ ﻛﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﻨﻈﻢ ، ﻭ ﻣﺸﺎﺭﻛﺖ ﺭﻙ ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻟﻐﺰﺵ . ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﺧﻮﺩ ﻴﺶ ﻧﻬﺎﺩ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩ ﻗﺪﻡ ﻳﻚ ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻊ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﻨﺪ ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﻪ ﻴﺶ ﺭﻭﺩ . ﺑﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎ ﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﺷﺎﻥ ﺍﻭﻝ ﺳﻢ ﺯﺩﺍﻳﻲ ﻛﻨﺪ . ﺭﺍﻫﻜﺎﺭ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺴﺘﻲ ﺩﺍﺭﺩ .
ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻱ ﺗﻼﺵ ﺭﻫﺠﻮ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺴﺎﺭﻳﻢ . ﺭﻫﺠﻮﻱ ﻣﺎ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﻴﺮﺩ ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻬﺒﻮﺩﻳﺶ ، ﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻥ ﻳﻚ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ . ﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﻌﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺬﻳﺮﺵ ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ ﺩﻫﻴﻢ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﻣﺎ ﺑﺮﺍ ﻭﺭﻭﺩ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ، ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻭ ﻃﺒﻖ ﻴﺶ ﺑﻴﻨﻲ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ : ﺯﻧﺪﺍﻥ ، ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻣﺮگ ﺑﺎﺷﺪ.
"ﻣﻦ ﺭﻫﺞﻭﻳﻲ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺮﺧﻪ ﻟﻐﺰﺵ ﺩﺍﺋﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ . ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺗﺮﻙ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺧﻤﺎﺭ ﻣﻲ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻠﻔﻦ ﻣﻲ ﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻛﻤﻚ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ . ﺩﺭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻟﻐﺰﺵ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﺍﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩ . ﻣﻦ ﻫﺮﺰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻜﺮﺩﻡ ، ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻲ ﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺎﻙ ﺑﻤﺎﻧﺪ . ﺍﻭ ﺑﻪ ﻃﺮﺯ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﻴﺞ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎً ﻧﻤﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻛﻨﺪ . ﺍﻭ ﻓﻘﻂ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻳﻚ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻲ ﺍﺵ ﺑﻮﺩ . ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ ﻳﻚ ﻋﻀﻮ ﺍﺳﺖ ، ﻣﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻢ . ﺍﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺘﺎ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺍُﻭِﺭﺩﻭﺯ ﺩﺭﺬﺷﺖ . ﻣﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﺷﺘﻢ ، ﻮﻥ ﻗﺴﻤﺘﻲ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﻃﻮﺭ ﺣﺲ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﻜﺴﺖ ﺍﻭ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ . ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻡ ﺗﺎ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻗﻠﻤﺪﺍﺩ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺍﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎً ﻴﺰﻱ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺷﺘﻢ ، ﻧﻤﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺩﺭﻙ ﻡﻱ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﻓﺮﻕ ﻧﻤﻲ ﻛﺮﺩ ﻪ ﻛﺴﻲ ﻪ ﻛﺎﺭﻱ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ ﺩﺍﺩ ، ﺍﻭ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮﺩ ﺑﻤﻴﺮﺩ".
ﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﻲ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ ﺍﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ، ﻟﻐﺰﺵ ﻛﻨﻴﻢ ؟ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﻣﻨﻴﺖ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻬﻠﻚ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻏﻠﺐ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺑﺮﺸﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ NA ﻭ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺩﺭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ . ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﺮ ﻣﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻟﻐﺰﺵ ﻣﺎﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﻳﻢ ، ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ . ﻣﺎ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﻐﺰﺵ ﻣﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻱ ﻭ ﺩﺍﻏﻮﻥ ﺑﻮﺩﻥ ، ﻛﻨﻴﻢ . ﺍﻣﺎ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺎﺯﺸﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺷﻮﺩ . ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ ﻤﻨﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻱﺍﺩ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ ﺻﺪﻣﺎﺕ ﻟﻐﺰﺵ ﻣﺎﻥ ﺭﻫﺎﻳﻲ ﻴﺪﺍ ﻛﻨﻴﻢ . ﻣﺎ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺗﻔﺎﻗﻲ ﻛﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺷﺮﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﻴﻢ ، ﺍﻣﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻛﻨﻴﻢ ﻟﻐﺰﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ ، ﻳﻚ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻳﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ.
"ﻣﻦ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 15 ﺳﺎﻝ ﺎﻛﻲ ﺩﺭ ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ ﻤﻨﺎﻡ ، ﻟﻐﺰﺵ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺮﻛﺰ ﺑﺎﺯﺮﻭﺭﻱ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻡ . ﻭﻗﺘﻲ ﺗﺤﺖ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻡ ، ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺑﻪ ﻣﺮﻛﺰ ﺑﺎﺯﺮﻭﺭﻱ ﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺖ . ﻳﻚ ﺷﺐ ﺯﻧﻲ ﻛﻪ ﺳﺨﻦ ﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩ ، ﺩﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻝ ﺎﻛﻲ ﺭﺍ ﺟﺸﻦ ﻣﻲ ﺮﻓﺖ ، ﺯﻧﻲ ﻛﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺭﺍ ﺭﻫﺒﺮﻱ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﺟﺸﻦ ﻣﻲ ﺮﻓﺖ ﻭ ﺯﻥ ﺩﻳﺮﻱ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺣﺎﺿﺮﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺩﻳﺮﻱ ﺑﻮﺩ . ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺁﻥ 3 ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﺎﻩ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﺭﺧﺸﺶ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺷﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻳﻜﺪﻳﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﻲ ﺩﻳﺪﻡ ، ﻳﻚ ﺩﻓﻌﻪ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺯﻧﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻛﻪ ﺭﻫﺠﻮﻱ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ،
ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﺭﻫﺠﻮﻳﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ، ﻭ ﺣﺎﻝ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻟﻐﺰﺵ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺷﺎﻥ
ﻣﺸﺎﺭﻛﺖ ﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻴﺠﻲ ، ﺧﺸﻢ ﻭ ﺗﺮﺳﻲ ﻛﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭﺩ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﻧﺎﺷﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻙ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻪ ﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﻱ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺮ ﺯﻧﺪﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﻛﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺷﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﻫﺎﻡ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ".
" ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻱ ﻟﻐﺰﺵ ﺍﻡ ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩﻡ . ﻣﻦ ﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﺰﺍﺭﻱ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ . ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺑﻪ ﻮﻧﻪ ﺍﻱ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﻫﺮﺰ ﻟﻐﺰﺵ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍﻡ ، ﺗﺮﺱ ﻧﺎﻙ ﺑﻮﺩ . ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻳﻚ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﻫﺴﺘﻢ . ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻱ ﻭ ﻳﺎﺱ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ . ﻻﺯﻡ ﺑﻮﺩ ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ ، ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ .
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻱ ﺍﻡ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻮﺩ . ﻳﻚ ﺷﺐ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﻪ ﻣﺸﺎﺭﻛﺖ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﻛﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺴﺘﻨﻲ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻴﻢ ، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ . ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﻴﺎﻣﺪﻫﺎﻱ ﺟﺴﻤﻲ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ . ﻣﻦ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺸﺘﻢ ﻭ ﺎﻙ ﻣﺎﻧﺪﻡ . ﺍﻣﺮﻭﺯ 17 ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻲ ﺬﺭﺩ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻴ ﻭﻗﺖ ﻧﻤﻲ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﻨﻢ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﺪﻱ ﺩﺍﺷﺘﻢ".