دوازده قدم ودوازده سنت

شهامت عوض شدن "الانان" 26 مهر

بیست و ششم مهر
اغلب شنیده ام خوشحالی در درون من است و بیشتر اوقات می توانم همانقدر که میخواهم شاد باشم.اما حالا فهمیدم که شادی زود گذر است. می دانم انتظاری غیر واقعی است که همیشه خوشحال باشم.اما تصور می کنم در ارداه خود برای شاد زندگی کردن تعهد عمیق تری ایجاد کنم،بیشتر امکان دارد که به هدف خویش دست یابم.پس شادی را انتخاب می کنم و بعد در اولین نقطه مشکلات آن را رها می کنم.اگر اجازه دهم موانع نا چیز احساس خوشی مرا از بین ببرند،چطور میتوانم تعهدی محکم داشته باشم؟
تعهد نوعی خویشتن داری است،متعهد شدن مستلزم زحمت است.وقتی که تصمیمی گرفته و قصد دارم در قبال آن کاری انجام دهم باید از خود بپرسن واقعا چه می خواهم و آیا قصد دارم در قبال آن کاری انجام دهم؟عادات کهنه و قدیمی به سختی از بین می روند.اگر مدت ها عادت کرده ام،در برخورد با مشکلات مثل یک قربانی عاجز باشم،تصمیم گیری برای خوشحال بودن کار ساده ای نیست.شاید بتوانم به مشکلات به عنوان خدمتی برای تعهدی بسیار عمیق به انتخاب هایم نگاه کنم.به عبارت دیگر هر مانعی می تواند مرا تهدید کند که تاکید کنم،من در تصمیم خود برای شاد زیشستن مصمم هستم،من می خواهم شاد باشم.
یادآوری امروز
وقتی که تصمیمی گرفته و آن را دنبال می کنم،به خود می آموزم که انتخاب های من هدفمند بوده و شایستگی عمل به آنها را دارم.امروز من این فرصت را دارم که به یکی از تصمیمات خویش متعهد شوم.
"زندگی بسیاری از ما دقیقا به مرور چیز هایی بستگی دارد که از بطن آنها به مسائل پاسخگو هستیم"